Programma 1. Sociaal Domein

Deze indicator geeft het aantal inwoners met een bijstandsuitkering weer per 10.000 inwoners. De gemeente zet in op participatie en uitstroom naar werk, maar de ontwikkeling van deze indicator wordt ook beïnvloed door externe economische en maatschappelijke omstandigheden.

Deze indicator geeft inzicht in het aantal inwoners dat gebruikmaakt van een re-integratievoorziening gericht op arbeidsdeelname. Een stijging van de indicator kan erop wijzen dat meer inwoners worden ondersteund richting werk, participatie of maatschappelijke zelfredzaamheid.

Deze indicator geeft inzicht in het aantal inwoners dat gebruikmaakt van een Wmo-maatwerkvoorziening. De stijgende ontwikkeling hangt onder meer samen met vergrijzing, langer zelfstandig wonen en een toenemende ondersteuningsvraag van inwoners. De BBV-indicatoren worden in veel gevallen weergegeven per 10.000 inwoners. De weergegeven waarde betreft daarom geen absoluut aantal inwoners, maar een gestandaardiseerd kengetal dat vergelijking tussen gemeenten mogelijk maakt.

Deze indicator geeft inzicht in het aandeel kinderen dat opgroeit in een gezin met een uitkering. De uitkomst wordt mede beïnvloed door economische ontwikkelingen en de financiële positie van huishoudens.

Deze indicator geeft het aandeel jongeren weer dat het onderwijs verlaat zonder een startkwalificatie (havo-, vwo- of mbo-2-diploma). De ontwikkeling wordt beïnvloed door persoonlijke omstandigheden van jongeren, de arbeidsmarkt en de inzet van onderwijs- en ondersteuningspartners, waaronder het Regionaal Bureau Leerplicht.

Deze indicatoren geven inzicht in verschillende vormen van schoolverzuim. Absoluut verzuim betreft leerplichtige leerlingen die niet staan ingeschreven bij een onderwijsinstelling. Relatief verzuim betreft leerlingen die wel staan ingeschreven, maar zonder geldige reden les- of schooltijd verzuimen. De dalende trend in relatief verzuim wijst op een afname van ongeoorloofd schoolverzuim. De ontwikkeling van beide indicatoren wordt beïnvloed door de inzet van scholen, ouders, leerplichtpartners en de persoonlijke omstandigheden van leerlingen.

Deze indicator geeft het aandeel jongeren weer dat gebruikmaakt van jeugdhulp. De ontwikkeling wordt beïnvloed door de ondersteuningsbehoefte van jongeren en gezinnen, maatschappelijke ontwikkelingen en de toegankelijkheid van jeugdhulp. Een stijging van de indicator hoeft niet uitsluitend te wijzen op een toename van problematiek, maar kan ook samenhangen met een betere signalering en toegang tot passende ondersteuning.

Deze indicator geeft het aandeel jongeren weer dat een jeugdreclasseringsmaatregel opgelegd heeft gekregen in het kader van het jeugdstrafrecht. Gezien de relatief kleine aantallen kunnen beperkte veranderingen in het aantal jongeren leiden tot zichtbare schommelingen in het percentage. De dalende trend wijst op een afname van het aantal jongeren dat onder jeugdreclassering valt.

Deze indicator geeft het aandeel jongeren weer dat een jeugdbeschermingsmaatregel ontvangt, zoals een ondertoezichtstelling of voogdijmaatregel. Gezien de relatief beperkte omvang van de doelgroep kunnen kleine aantalsverschillen zichtbaar zijn in het percentage. De daling ten opzichte van eerdere jaren wijst op een afname van het aantal jongeren dat een jeugdbeschermingsmaatregel ontvangt, waarbij landelijke ontwikkelingen, de gezinssituatie en de inzet van preventieve ondersteuning van invloed kunnen zijn.

Deze indicator geeft inzicht in de verhouding tussen inwoners die doorgaans gebruikmaken van voorzieningen en inwoners in de potentiële beroepsbevolking. De indicator wordt berekend als het aantal inwoners van 0 tot 20 jaar en 65 jaar of ouder per 100 inwoners van 20 tot 65 jaar. Een hogere waarde betekent dat relatief meer jongeren en ouderen worden ondersteund door een relatief kleinere groep inwoners van werkende leeftijd. Deze ontwikkeling kan van invloed zijn op de vraag naar voorzieningen binnen het sociaal domein, onderwijs en zorg.